donderdag, november 27, 2003
Hoi allemaal,
mijn laatste bestemming in Nepal is bereikt. Kathmandu. Heerlijk om hier weer te zijn, en een verademing na Delhi. Of ben ik er gewoon aan gewend geraakt? Vind het een reuze-relaxede plek. Nou ja, misschien ben ik wel wat veranderd in de 4 maanden. Je weet het niet.
Ingecheckt in het hotel met mijn trekking partners Cat en Mel. God is inmiddels op het vliegtuig naar Thailand, maar we hebben genoeg vrienden onderhand. Hartstikke gezellig. Gisteren zijn we meteen naar Patan geweest, een klein stadje aan Kathmandu met een enorme bak tempels. Erg mooi.
Net4kids - Matri Griha weeshuis
Ondertussen was het tijd om een afspraak te maken met Veronika van net4kids, om het weeshuis hier te bezoeken. Ik zal het even uitleggen.
De maanden voordat ik vertrok ben ik bezig geweest met een project voor net4kids.org. Een nieuwe website. Half gesponsord door Sony. Hard werken nog tot vlak voor mijn vertrek maar de eerste versie staat er. Kijk maar eens.
Deze organisatie sponsort een weeshuis/school in Kathmandu, en aangezien ik heel benieuwd ben na zoveel maanden al die informatie op de website gezet te hebben, en Veronika van net4kids hier ook op bezoek is voor het project, ben ik wat eerder naar Kathmandu gekomen om het project te bezoeken.
Vanmorgen toog ik met Mel naar de taxi-standplaats in Thamel, het touristencentrum in Kathmandu. Ik vroeg aan de chauffeur of hij Matri Griha kende, maar nee. Helaas. Een ander bemoeimannetje kwam snel aangesneld en heeft voor ons gebeld naar het weeshuis, om erachter te komen waar het precies is. Had ik al gezegd dat de mensen hier fantastisch zijn? Nou ik zeg het nog een keer. Iedereen die ik ontmoet heb is heel behulpzaam, lief, etc.
Affijn, instructies doorgegeven aan de taxichauffeur, en daar gingen we. Aangekomen op het kruispunt waar het ongeveer moest zijn, heeft de taxichauffeur nog eens gebeld, en stuurde het weeshuis iemand om ons te halen. We wachtten bij een army checkpost, ongeveer 5 minuten, en toen kwam er een meisje van een jaar of 15 ons de weg wijzen.
Aangekomen zagen we een heel mooi huis, groot!, met een schooltje eraan. Kennisgemaakt met een paar helden van de organisatie. Deze mensen, ik heb er geen woorden voor. Ze zijn begonnen met een paar weeskinderen in een kleine kamer, en een paar stichtingen waaronder net4kids kregen daar lucht van en hebben ze opgenomen in het sponsorprogramma. Nu hebben ze een groot huis met 15 kinderen die daar permanent wonen, en anders op straat zouden leven. Daarnaast hebben ze een school, waar kinderen van verschillende tehuizen en weeshuizen terecht kunnen voor onderwijs. 6 klassen heb ik geteld. Deze kinderen hebben niet eens zelf kleren. De enige kleren die ze hebben zijn de uniformen die ze van school krijgen. Ze hebben allemaal een lint op, van een bepaalde kleur, die correspondeert met het huis waar ze vandaan komen. Tussen de middag krijgen ze eten op school. Ze zijn echt TE lief. Als we de klassen inkwamen klonke het in koor "Good afternoon madam", of "Namasteeeeee". Heerlijk om te zien.
En alsof het nog niet genoeg is is Matri Griha nu een programma gestart voor gehandicapte kinderen. Deze kinderen hebben echt GEEN kans hier in Nepal, worden binnengehouden en niet gestimuleerd om wat dan ook te doen. De stichting haalt ze uit hun huizen, samen met hun ouders en biedt een dagelijks programma om ze te leren lopen, spreken, sterker te worden etc.
Echt fantastisch.....
We hebben alle kinderen gezien, de hele school bekeken, bakken met foto's en videos gemaakt en staan kijken met tranen in onze ogen, naar het enthousiasme van de leiding, de compassie en eindeloze ideeenstroom om nog meer kinderen te helpen. Wow. Heel fijn om het eindelijk te kunnen zien. En er een heeeel klein beetje deel van te zijn. Al is het maar een beetje.
Daarmee eindigt mijn tripje. Tenminste het interessante gedeelte. Ik doe nog wat bar-hangen en shoppen hier in Kathmandu, en vlieg zaterdag naar Delhi. Vandaar vlieg ik zondag op maandag naar huis...
Pfff, gekkigheid.
Gezellig dat jullie meegelezen en geleefd hebben met mijn avonturen. Ik zie jullie snel weer in het echt!
Liefs Yell
mijn laatste bestemming in Nepal is bereikt. Kathmandu. Heerlijk om hier weer te zijn, en een verademing na Delhi. Of ben ik er gewoon aan gewend geraakt? Vind het een reuze-relaxede plek. Nou ja, misschien ben ik wel wat veranderd in de 4 maanden. Je weet het niet.
Ingecheckt in het hotel met mijn trekking partners Cat en Mel. God is inmiddels op het vliegtuig naar Thailand, maar we hebben genoeg vrienden onderhand. Hartstikke gezellig. Gisteren zijn we meteen naar Patan geweest, een klein stadje aan Kathmandu met een enorme bak tempels. Erg mooi.
Net4kids - Matri Griha weeshuis
Ondertussen was het tijd om een afspraak te maken met Veronika van net4kids, om het weeshuis hier te bezoeken. Ik zal het even uitleggen.
De maanden voordat ik vertrok ben ik bezig geweest met een project voor net4kids.org. Een nieuwe website. Half gesponsord door Sony. Hard werken nog tot vlak voor mijn vertrek maar de eerste versie staat er. Kijk maar eens.
Deze organisatie sponsort een weeshuis/school in Kathmandu, en aangezien ik heel benieuwd ben na zoveel maanden al die informatie op de website gezet te hebben, en Veronika van net4kids hier ook op bezoek is voor het project, ben ik wat eerder naar Kathmandu gekomen om het project te bezoeken.
Vanmorgen toog ik met Mel naar de taxi-standplaats in Thamel, het touristencentrum in Kathmandu. Ik vroeg aan de chauffeur of hij Matri Griha kende, maar nee. Helaas. Een ander bemoeimannetje kwam snel aangesneld en heeft voor ons gebeld naar het weeshuis, om erachter te komen waar het precies is. Had ik al gezegd dat de mensen hier fantastisch zijn? Nou ik zeg het nog een keer. Iedereen die ik ontmoet heb is heel behulpzaam, lief, etc.
Affijn, instructies doorgegeven aan de taxichauffeur, en daar gingen we. Aangekomen op het kruispunt waar het ongeveer moest zijn, heeft de taxichauffeur nog eens gebeld, en stuurde het weeshuis iemand om ons te halen. We wachtten bij een army checkpost, ongeveer 5 minuten, en toen kwam er een meisje van een jaar of 15 ons de weg wijzen.
Aangekomen zagen we een heel mooi huis, groot!, met een schooltje eraan. Kennisgemaakt met een paar helden van de organisatie. Deze mensen, ik heb er geen woorden voor. Ze zijn begonnen met een paar weeskinderen in een kleine kamer, en een paar stichtingen waaronder net4kids kregen daar lucht van en hebben ze opgenomen in het sponsorprogramma. Nu hebben ze een groot huis met 15 kinderen die daar permanent wonen, en anders op straat zouden leven. Daarnaast hebben ze een school, waar kinderen van verschillende tehuizen en weeshuizen terecht kunnen voor onderwijs. 6 klassen heb ik geteld. Deze kinderen hebben niet eens zelf kleren. De enige kleren die ze hebben zijn de uniformen die ze van school krijgen. Ze hebben allemaal een lint op, van een bepaalde kleur, die correspondeert met het huis waar ze vandaan komen. Tussen de middag krijgen ze eten op school. Ze zijn echt TE lief. Als we de klassen inkwamen klonke het in koor "Good afternoon madam", of "Namasteeeeee". Heerlijk om te zien.
En alsof het nog niet genoeg is is Matri Griha nu een programma gestart voor gehandicapte kinderen. Deze kinderen hebben echt GEEN kans hier in Nepal, worden binnengehouden en niet gestimuleerd om wat dan ook te doen. De stichting haalt ze uit hun huizen, samen met hun ouders en biedt een dagelijks programma om ze te leren lopen, spreken, sterker te worden etc.
Echt fantastisch.....
We hebben alle kinderen gezien, de hele school bekeken, bakken met foto's en videos gemaakt en staan kijken met tranen in onze ogen, naar het enthousiasme van de leiding, de compassie en eindeloze ideeenstroom om nog meer kinderen te helpen. Wow. Heel fijn om het eindelijk te kunnen zien. En er een heeeel klein beetje deel van te zijn. Al is het maar een beetje.
Daarmee eindigt mijn tripje. Tenminste het interessante gedeelte. Ik doe nog wat bar-hangen en shoppen hier in Kathmandu, en vlieg zaterdag naar Delhi. Vandaar vlieg ik zondag op maandag naar huis...
Pfff, gekkigheid.
Gezellig dat jullie meegelezen en geleefd hebben met mijn avonturen. Ik zie jullie snel weer in het echt!
Liefs Yell
zondag, november 23, 2003
gered!
been there, done that. Had drie trekking partners gevonden. Mel uit Nieuw Zeeland, Cat uit Australie, en Dionysis uit Griekenland. Die laatste naam vonden we wat moeilijk te onthouden, en aangezien zijn naam de Griekse God van plezier betekent, hebben we hem maar God genoemd. Hij luisterde ook nog. Leverde trouwens wel grappige uitsrpaken op als: 'has anybody seen God?', 'I'm looking for God' en 'God, are you awake?' 's ochtends vroeg, waarop mensen ons aankeken alsof we het helemaal verloren hadden..
Maoisten en de overheid
In ieder geval. De eerste dag begon goed. Er is een beetje een situatie hier met de maoisten, wat er precies aan de hand is weet niemand, maar het gebied dat Annapurna Conservation Area heet, is onder controle van de maoisten. Dat betekent dat ze een aantal checkpoints hebben ingericht en zo'n beetje doen wat ze willen daar. Niet dat dat eng is ofzo, want ze snappen ook wel dat je toeristen beter niets kunt doen omdat dan een belangrijke bron van inkomsten verdwijnt. Als je zo'n checkpoint tegenkomt (en je weet nooit precies waar ze zijn), word je aangehouden, krijg je een preek in rap engels over hoe geweldig ze zijn en hoeveel macht ze hebben, en moet je betalen. Het bedrag hangt af van waar je vandaan komt en wat je doet in het dagelijks leven. ALs je uit Engeland, Amerika of bijvoorbeeld Belgie komt moet je veel betalen, aangezien deze landen niet doen wat de maoisten willen (op een of andere manier). Dat bedrag kan oplopen tot 2 of 3000 roepies (25-36 euro). Kom je uit een neutraal land dan betaal je 1000, en als student betaal je 500.
Nou wil het geval dat de overheid zich dus helemaal teruggetrokken heeft uit het gebied, maar wel vereist dat je een permit koopt voordat je het gebied ingaat (2000 roepies, 25 euro). Daarvan doen ze dan nuttige dingen als het gebied beschermen, de hotels en restaurants in de gaten houden op prijs-gebied, en het ondersteunen van locale initiatieven. Zeggen ze. Maar nu dus niet, want ze zijn er niet. Dus iedereen raadde ons af een permit te kopen, aangezien er op dit moment niets gebeurt met dat geld (behalve corrupte praktijken), en je toch maoisten tegenkomt, en die ook moet betalen.
Ok. Dachten we. Dus we kopen geen permit. Taxi genomen naar het vertrekpunt en onderweg kwamen we een checkpoint tegen (niets bijzonders, ze zijn overal, van het leger dit keer). Bij het checkpoint stond echter een mevrouw van de overheid te gebieden dat we een permit moesten hebben als we gingen trekken. Mmm. Na veel over en weer gezeur moesten we uiteindelijk toch terug naar Pokhara om een permit te kopen.
Pfff... Hoop gedoe met pasfoto's en paspoorten en geld. Dat krijg je ervan als je de overheid niet gehoorzaamt...
De trek
Ok, uiteindelijk waren we toch op weg, zij het iets verlaat. Op naar het vertrekpunt, 800 meter hoog. We keken eens rond en het eerste dat we zagen was een trap tot in de hemel, zo leek het. 4.000 treden, hebben we ons laten vertellen. Dat was de eerste hobbel die moest worden overwonnen. Traptreden langs de berg omhoog... Oeps. Conditie. En met zo'n tas op je rug (we zijn immers geen mietjes), is dat geen kattepis.
De eerste dag hebben we gelopen door rijstvelden, terrassen, over trappen naar boven en beneden, terwijl mijn gezelschap ongeveer elke twee uur een dikke joint opstak. Het leek ze niet te hinderen bij het lopen, sterker nog, het maakte het geheel erg grappig.
's Avonds zijn we aangekomen in Deurali, 2200m, een uur vanaf de plaats waar we hadden moeten zijn volgens de lonely planet. Lonely Planet heeft een schema waarin je in 6 dagen omhoog loopt, wat rekening houdt met hoogte en hoogteziekte en acclimatiseren enzo. Maar ja, we hadden vertraging opgelopen en er zijn genoeg dorpjes en guesthouses langs het pad met veel te lekker eten, dus geen enkel probleem.
Heel fijn om te lopen langs paden en geen enkele weg of auto of truck te zien. Alleen maar porters die eten en drinken en enorme tassen omhoog sjouwen naar alle dorpjes op hun slippers.
De volgende dag om half 10 vertrokken. Onze eerste zonsopgang gezien op Annapurna South (7000nogwat). Wow. Wow. Wow. Een keer verdwaald (dat krijg je als de overheid er niet meer is, dan verdwijnen bordjes, of sneeuwt een pad onder de bladeren zodat je het niet meer ziet). Maar dat mocht de pret niet drukken. Een paar regenpauzes moeten inlassen, en uiteindelijk aangekomen in Jhinu, 1750m. Weer lager dus dan de vorige stop. Voor mensen die doelgericht zijn is dit geen goeie trek want je gaat omhoog en weer omlaag, en what goes up must come down, maar dan omgekeerd in dit geval, dus elke keer als je een enorm eind naar beneden loopt om een vallei en een rivier over te steken, moet je dat stuk dus ook weer omhoog. Minimaal, want het einddoel is 4200m.
Geen douche, veel te koud, we worden al een beetje ranzig.
Dag drie stond in het teken van de pijn. Iedereen had spierpijn, en kon amper zijn bed uitkomen. Een veelgehoorde kreet die dag was 'owww, the PAIN'. Maar we hebben doorgezet natuurlijk. 7 uur gelopen, maar de tijd ingehaald. Dus aan het eind van dag drie waren we waar we officieel moesten zijn. In een plaatsje dat Bamboo heet (niet voor niets, een groot bamboebos, en heel veel jungle o zoooo moooooi), op 2370m. Dus weer wat omhoog. Het werd al kouder 's nachts en de meeste avonden lagen we om een uur of 7, 8 in bed. Geen douche, want alleen een emmer, en dat is me toch echt te koud. Dan maar vies..
De volgende dag, dag vier, zijn we doorgestoomd naar dag 5. Haha! Wat waren we trots. Twee dagen in een, en we belandden in Machapuchare Base Camp, 3700m. Koud, bruine bergen, heel veel wolken onderweg, het leek wel Lord of the Rings. Geen uitzicht, geen idee waar we waren, geen bergen om naar te kijken. De hoogte maakte het al moeilijker om in een lekker tempo omhoog te lopen. Rustig aan dus. Onderweg fantastische watervallen gezien en nog veel meer moois, ik kan alleen maar vervallen in superlatieven. En eindelijk de maoisten tegengekomen. Een mooi verhaal gehoord en zelf een mooi verhaal opgehangen dat we studenten waren, dus we moesten 500 roepies betalen. En we hebben een officieel betalingsbewijs. Nou ja, ook weer meegemaakt.
Een heel gezellig guesthouse in MBC (dat is ook het enige dat er is, 4 guesthouses, verder nix), en naarmate je hoger komt hebben ze tafels waar dekens aan hangen en kachels onder de tafel. Lekker warm. Overigens wel met thermo ondergoed, fleece en donsjack en de nodige attributen als handschoenen en muts. 's Avonds wordt er volop gegeten, gedronken, gezongen met gitaren en sterke verhalen verteld, tot een uur of 7, 8, waarna iedereen naar bed gaat. Hartstikke gezellig. Een slaapzak met dikke dekens houdt je 's nachts lekker warm. MBC is trouwens niet een echt bascamp want deze berg mag niet beklommen worden. Aangezien alle pogingen niet alleen mislukt zijn maar ook fataal afgelopen zijn.
ABC
De volgende dag het laatste stuk, 500 meter omhoog, naar Annapurna Base Camp, ofwel ABC. Het was bewolkt toen we wakker werden dus we hadden nog steeds geen idee van de omgeving. Mmmm, deze hele weg omhoog en niks geen uitzicht niet. Normaal kun je je spullen laten liggen in MBC en omhoog en naar beneden lopen in een halve dag, maar we wilden niets missen van het uitzicht, dus namen alle spullen mee, voor het geval het de hele dag bewolkt bleef en we daar moesten wachten op zonsopgang.
Om half 9 vertrokken, 2 uur gelopen, heeeeeel langzaam, en om half 11 waren we boven. ON TOP OF THE WORLD! Alleen zagen we niets. Nou ja, maar een warme chocomel binnen. En langzaamaan, ongelooflijk genoeg, begon de bewolking op te trekken en kwamen alle bergen tevoorschijn. Oh My God. Wat een hoogtepunt. 360 graden om je heen alleen maar 7 en 8000ers, witte sneeuw, blauwe lucht, en maar rondjes draaien en dezelfde foto's maken. Ik heb weer eens geen woorden om het te beschrijven. Foei. Zo dichtbij!
En terug
Begin van de middag aan onze afdaling begonnen en aan een stuk door gelopen tot ik weet niet meer, ver, 2750m. We hebben god achtergelaten, hij wilde nog een dagje blijven. Prima. Komen we op de terugweg wel weer tegen. Lekker kaarten in het guesthouse met de kachel onder de tafel en enorm trots op onszelf en voldaan en gelukkig en een beetje dronken gaan slapen.
Dag 6 verder afgedaald, maar rustig aan, genietend van al het moois om ons heen. Het begon steeds meer op te klaren en de uitzichten waren zo mooi, en ook de watervallen, rivieren, bomen, apen en weetikveel wat we allemaal nog meer zagen. Wow. En in het guesthouse voor het eerst een hete douche. Dat was wel nodig zeg. Heerlijk.
Op dag 7 naar de hotsprings. Naast de rivier, hete bronnen, waar we de hele dag ingelegen hebben. Heerlijk, en verdiend. Uitzicht op de bergen vanuit een heet bad. Geweldig.
We besloten langs een iets andere weg terug te gaan dus togen de volgende dag richting Ghandruk. Trappen trappen trappen, omhoog omhoog omhoog. We hadden al spijt. Tot we 3 uur later boven aan de berg waren en het uitzicht zagen. Ach wat kan ik zeggen. Foei. Op een dakterras van het hotel over de bergen uitgekeken en nog een paar uur meer over de bergen uitgekeken. Ik raakte niet uitgekeken.
De laatste dag van onze trek, dag 9, zijn we na nog wat meer naar de bergen kijken, in 3 uur naar beneden gelopen, langs rivier en rijst, waar ik toch wel blij was dat er weer een weg was, en auto's, die ons naar Pokhara konden brengen, waar we met wat blaren en enorm gespierde kuiten en bovenbenen aankwamen. Goeie trek! Goeie oefeningen gedaan de laatste maand. Ik ben bijna fit zeg. Het zal toch niet.
En om het allemaal nog wat geweldiger te maken ben ik een dag erna gaan paragliden. Meer uitzicht, het gevoel dat je vliegt, steeds verder omhoog, nog wat kunstjes, in de lucht met de vogels, in de rust.
Ik hou erover op. Het wordt me teveel hier. Ik ga weer naar de volgende bestemming, Kathmandu. Nog even een dagje hier en dan verder, paar daagjes in Kathmandu en dan verder, naar Delhi, en dan naar huis. Boehoeeee. Ja, ik ben op weg terug. Het duurt nog een week maar ben alleen maar tickets aan het regelen, vluchten aan het bevestigen, ja ik kom echt naar huis. Maar ik heb nog een week, dus post nog wel een berichtje over de komende week.
Hoop dat alles goed gaat met iedereen! Tot snel! Y
been there, done that. Had drie trekking partners gevonden. Mel uit Nieuw Zeeland, Cat uit Australie, en Dionysis uit Griekenland. Die laatste naam vonden we wat moeilijk te onthouden, en aangezien zijn naam de Griekse God van plezier betekent, hebben we hem maar God genoemd. Hij luisterde ook nog. Leverde trouwens wel grappige uitsrpaken op als: 'has anybody seen God?', 'I'm looking for God' en 'God, are you awake?' 's ochtends vroeg, waarop mensen ons aankeken alsof we het helemaal verloren hadden..
Maoisten en de overheid
In ieder geval. De eerste dag begon goed. Er is een beetje een situatie hier met de maoisten, wat er precies aan de hand is weet niemand, maar het gebied dat Annapurna Conservation Area heet, is onder controle van de maoisten. Dat betekent dat ze een aantal checkpoints hebben ingericht en zo'n beetje doen wat ze willen daar. Niet dat dat eng is ofzo, want ze snappen ook wel dat je toeristen beter niets kunt doen omdat dan een belangrijke bron van inkomsten verdwijnt. Als je zo'n checkpoint tegenkomt (en je weet nooit precies waar ze zijn), word je aangehouden, krijg je een preek in rap engels over hoe geweldig ze zijn en hoeveel macht ze hebben, en moet je betalen. Het bedrag hangt af van waar je vandaan komt en wat je doet in het dagelijks leven. ALs je uit Engeland, Amerika of bijvoorbeeld Belgie komt moet je veel betalen, aangezien deze landen niet doen wat de maoisten willen (op een of andere manier). Dat bedrag kan oplopen tot 2 of 3000 roepies (25-36 euro). Kom je uit een neutraal land dan betaal je 1000, en als student betaal je 500.
Nou wil het geval dat de overheid zich dus helemaal teruggetrokken heeft uit het gebied, maar wel vereist dat je een permit koopt voordat je het gebied ingaat (2000 roepies, 25 euro). Daarvan doen ze dan nuttige dingen als het gebied beschermen, de hotels en restaurants in de gaten houden op prijs-gebied, en het ondersteunen van locale initiatieven. Zeggen ze. Maar nu dus niet, want ze zijn er niet. Dus iedereen raadde ons af een permit te kopen, aangezien er op dit moment niets gebeurt met dat geld (behalve corrupte praktijken), en je toch maoisten tegenkomt, en die ook moet betalen.
Ok. Dachten we. Dus we kopen geen permit. Taxi genomen naar het vertrekpunt en onderweg kwamen we een checkpoint tegen (niets bijzonders, ze zijn overal, van het leger dit keer). Bij het checkpoint stond echter een mevrouw van de overheid te gebieden dat we een permit moesten hebben als we gingen trekken. Mmm. Na veel over en weer gezeur moesten we uiteindelijk toch terug naar Pokhara om een permit te kopen.
Pfff... Hoop gedoe met pasfoto's en paspoorten en geld. Dat krijg je ervan als je de overheid niet gehoorzaamt...
De trek
Ok, uiteindelijk waren we toch op weg, zij het iets verlaat. Op naar het vertrekpunt, 800 meter hoog. We keken eens rond en het eerste dat we zagen was een trap tot in de hemel, zo leek het. 4.000 treden, hebben we ons laten vertellen. Dat was de eerste hobbel die moest worden overwonnen. Traptreden langs de berg omhoog... Oeps. Conditie. En met zo'n tas op je rug (we zijn immers geen mietjes), is dat geen kattepis.
De eerste dag hebben we gelopen door rijstvelden, terrassen, over trappen naar boven en beneden, terwijl mijn gezelschap ongeveer elke twee uur een dikke joint opstak. Het leek ze niet te hinderen bij het lopen, sterker nog, het maakte het geheel erg grappig.
's Avonds zijn we aangekomen in Deurali, 2200m, een uur vanaf de plaats waar we hadden moeten zijn volgens de lonely planet. Lonely Planet heeft een schema waarin je in 6 dagen omhoog loopt, wat rekening houdt met hoogte en hoogteziekte en acclimatiseren enzo. Maar ja, we hadden vertraging opgelopen en er zijn genoeg dorpjes en guesthouses langs het pad met veel te lekker eten, dus geen enkel probleem.
Heel fijn om te lopen langs paden en geen enkele weg of auto of truck te zien. Alleen maar porters die eten en drinken en enorme tassen omhoog sjouwen naar alle dorpjes op hun slippers.
De volgende dag om half 10 vertrokken. Onze eerste zonsopgang gezien op Annapurna South (7000nogwat). Wow. Wow. Wow. Een keer verdwaald (dat krijg je als de overheid er niet meer is, dan verdwijnen bordjes, of sneeuwt een pad onder de bladeren zodat je het niet meer ziet). Maar dat mocht de pret niet drukken. Een paar regenpauzes moeten inlassen, en uiteindelijk aangekomen in Jhinu, 1750m. Weer lager dus dan de vorige stop. Voor mensen die doelgericht zijn is dit geen goeie trek want je gaat omhoog en weer omlaag, en what goes up must come down, maar dan omgekeerd in dit geval, dus elke keer als je een enorm eind naar beneden loopt om een vallei en een rivier over te steken, moet je dat stuk dus ook weer omhoog. Minimaal, want het einddoel is 4200m.
Geen douche, veel te koud, we worden al een beetje ranzig.
Dag drie stond in het teken van de pijn. Iedereen had spierpijn, en kon amper zijn bed uitkomen. Een veelgehoorde kreet die dag was 'owww, the PAIN'. Maar we hebben doorgezet natuurlijk. 7 uur gelopen, maar de tijd ingehaald. Dus aan het eind van dag drie waren we waar we officieel moesten zijn. In een plaatsje dat Bamboo heet (niet voor niets, een groot bamboebos, en heel veel jungle o zoooo moooooi), op 2370m. Dus weer wat omhoog. Het werd al kouder 's nachts en de meeste avonden lagen we om een uur of 7, 8 in bed. Geen douche, want alleen een emmer, en dat is me toch echt te koud. Dan maar vies..
De volgende dag, dag vier, zijn we doorgestoomd naar dag 5. Haha! Wat waren we trots. Twee dagen in een, en we belandden in Machapuchare Base Camp, 3700m. Koud, bruine bergen, heel veel wolken onderweg, het leek wel Lord of the Rings. Geen uitzicht, geen idee waar we waren, geen bergen om naar te kijken. De hoogte maakte het al moeilijker om in een lekker tempo omhoog te lopen. Rustig aan dus. Onderweg fantastische watervallen gezien en nog veel meer moois, ik kan alleen maar vervallen in superlatieven. En eindelijk de maoisten tegengekomen. Een mooi verhaal gehoord en zelf een mooi verhaal opgehangen dat we studenten waren, dus we moesten 500 roepies betalen. En we hebben een officieel betalingsbewijs. Nou ja, ook weer meegemaakt.
Een heel gezellig guesthouse in MBC (dat is ook het enige dat er is, 4 guesthouses, verder nix), en naarmate je hoger komt hebben ze tafels waar dekens aan hangen en kachels onder de tafel. Lekker warm. Overigens wel met thermo ondergoed, fleece en donsjack en de nodige attributen als handschoenen en muts. 's Avonds wordt er volop gegeten, gedronken, gezongen met gitaren en sterke verhalen verteld, tot een uur of 7, 8, waarna iedereen naar bed gaat. Hartstikke gezellig. Een slaapzak met dikke dekens houdt je 's nachts lekker warm. MBC is trouwens niet een echt bascamp want deze berg mag niet beklommen worden. Aangezien alle pogingen niet alleen mislukt zijn maar ook fataal afgelopen zijn.
ABC
De volgende dag het laatste stuk, 500 meter omhoog, naar Annapurna Base Camp, ofwel ABC. Het was bewolkt toen we wakker werden dus we hadden nog steeds geen idee van de omgeving. Mmmm, deze hele weg omhoog en niks geen uitzicht niet. Normaal kun je je spullen laten liggen in MBC en omhoog en naar beneden lopen in een halve dag, maar we wilden niets missen van het uitzicht, dus namen alle spullen mee, voor het geval het de hele dag bewolkt bleef en we daar moesten wachten op zonsopgang.
Om half 9 vertrokken, 2 uur gelopen, heeeeeel langzaam, en om half 11 waren we boven. ON TOP OF THE WORLD! Alleen zagen we niets. Nou ja, maar een warme chocomel binnen. En langzaamaan, ongelooflijk genoeg, begon de bewolking op te trekken en kwamen alle bergen tevoorschijn. Oh My God. Wat een hoogtepunt. 360 graden om je heen alleen maar 7 en 8000ers, witte sneeuw, blauwe lucht, en maar rondjes draaien en dezelfde foto's maken. Ik heb weer eens geen woorden om het te beschrijven. Foei. Zo dichtbij!
En terug
Begin van de middag aan onze afdaling begonnen en aan een stuk door gelopen tot ik weet niet meer, ver, 2750m. We hebben god achtergelaten, hij wilde nog een dagje blijven. Prima. Komen we op de terugweg wel weer tegen. Lekker kaarten in het guesthouse met de kachel onder de tafel en enorm trots op onszelf en voldaan en gelukkig en een beetje dronken gaan slapen.
Dag 6 verder afgedaald, maar rustig aan, genietend van al het moois om ons heen. Het begon steeds meer op te klaren en de uitzichten waren zo mooi, en ook de watervallen, rivieren, bomen, apen en weetikveel wat we allemaal nog meer zagen. Wow. En in het guesthouse voor het eerst een hete douche. Dat was wel nodig zeg. Heerlijk.
Op dag 7 naar de hotsprings. Naast de rivier, hete bronnen, waar we de hele dag ingelegen hebben. Heerlijk, en verdiend. Uitzicht op de bergen vanuit een heet bad. Geweldig.
We besloten langs een iets andere weg terug te gaan dus togen de volgende dag richting Ghandruk. Trappen trappen trappen, omhoog omhoog omhoog. We hadden al spijt. Tot we 3 uur later boven aan de berg waren en het uitzicht zagen. Ach wat kan ik zeggen. Foei. Op een dakterras van het hotel over de bergen uitgekeken en nog een paar uur meer over de bergen uitgekeken. Ik raakte niet uitgekeken.
De laatste dag van onze trek, dag 9, zijn we na nog wat meer naar de bergen kijken, in 3 uur naar beneden gelopen, langs rivier en rijst, waar ik toch wel blij was dat er weer een weg was, en auto's, die ons naar Pokhara konden brengen, waar we met wat blaren en enorm gespierde kuiten en bovenbenen aankwamen. Goeie trek! Goeie oefeningen gedaan de laatste maand. Ik ben bijna fit zeg. Het zal toch niet.
En om het allemaal nog wat geweldiger te maken ben ik een dag erna gaan paragliden. Meer uitzicht, het gevoel dat je vliegt, steeds verder omhoog, nog wat kunstjes, in de lucht met de vogels, in de rust. Ik hou erover op. Het wordt me teveel hier. Ik ga weer naar de volgende bestemming, Kathmandu. Nog even een dagje hier en dan verder, paar daagjes in Kathmandu en dan verder, naar Delhi, en dan naar huis. Boehoeeee. Ja, ik ben op weg terug. Het duurt nog een week maar ben alleen maar tickets aan het regelen, vluchten aan het bevestigen, ja ik kom echt naar huis. Maar ik heb nog een week, dus post nog wel een berichtje over de komende week.
Hoop dat alles goed gaat met iedereen! Tot snel! Y
